Mbox versus eml versus maildir: welk e-mailformaat is het beste?

Mbox, eml en maildir in het kort

Als je e-mail van een mailprogramma exporteert of een back-up maakt, kom je bijna altijd een van deze drie formaten tegen: mbox, eml of maildir. Ze doen alle drie hetzelfde basale ding (e-mail op je eigen schijf bewaren), maar de manier waarop verschilt sterk. Dat verschil bepaalt hoe robuust je archief is, hoe groot het risico op beschadiging is en hoe prettig het werkt in de praktijk.

In dit artikel leggen we in gewone taal uit wat elk formaat is, waar het sterk en zwak in is, en wanneer je welk formaat kiest. Daarna laten we zien hoe je ze alle drie lokaal opent met Mbox Viewer by Cloud Captains, zonder dat er ook maar iets je computer verlaat.

Wat is mbox? Alles in een bestand

Bij het mbox-formaat staan al je berichten achter elkaar in een enkel tekstbestand. Stel je een lang dagboek voor waarin elk bericht netjes onder het vorige is geplakt, met een scheidingsregel ertussen. Dat hele dagboek is een mbox-bestand. Mailprogramma's als Thunderbird en macOS Mail gebruiken dit, en ook Google Takeout levert je Gmail-archief als mbox aan.

De kracht van mbox is gemak en compactheid. Een heel postvak, soms tienduizenden berichten, zit in een handig bestand dat je makkelijk kopieert, verplaatst of op een externe schijf zet. Voor archiveren is dat ideaal.

Het zwakke punt is het tegenovergestelde van die kracht: alles zit in een bestand. Raakt dat bestand op een ongelukkige plek beschadigd (door een onderbroken kopie, een volle schijf of een schrijffout), dan kan de schade meerdere berichten raken in plaats van een. Omdat berichten worden gescheiden door een tekstregel die met "From " begint, kan een bericht dat zelf zo'n regel bevat in zeldzame gevallen voor verwarring zorgen over waar het ene bericht stopt en het volgende begint.

Wat is eml? Een bestand per bericht

Bij eml krijgt elk e-mailbericht zijn eigen bestand. Een map vol .eml-bestanden is dus letterlijk een stapel losse e-mails, een per stuk. Apple Mail werkt met een vergelijkbare variant (.emlx) en Outlook met zijn eigen .msg-formaat, maar het idee is hetzelfde: een bericht, een bestand.

De grote winst van eml is veiligheid en overzicht. Omdat elk bericht losstaat, raakt een beschadigd bestand alleen dat ene bericht. De rest blijft gewoon leesbaar. Wil je een enkele e-mail doorsturen, bewaren als bewijs of aan iemand geven, dan pak je gewoon dat ene bestand. Dat maakt eml populair voor juridische zaken en losse exports.

Het nadeel: bij grote hoeveelheden krijg je heel veel losse bestanden. Een postvak van 20.000 berichten wordt 20.000 bestanden, en dat is minder handig om in een keer te verplaatsen of te back-uppen dan een enkel mbox-bestand.

Wat is maildir? Een mappenstructuur

Maildir lijkt op eml (ook een bestand per bericht), maar voegt een slimme mappenstructuur toe die juist op robuustheid is ontworpen. Een maildir bestaat uit drie submappen: "new" voor net binnengekomen post, "cur" voor berichten die je al hebt bekeken, en "tmp" voor berichten die nog worden weggeschreven. Elk bericht krijgt een unieke bestandsnaam.

Die opzet maakt maildir het robuustst van de drie tegen corruptie. Een bericht wordt eerst veilig in "tmp" geschreven en pas daarna verplaatst, zodat een half-geschreven bericht nooit je archief vervuilt. Omdat ieder bericht een eigen bestand is, kan een schrijffout, net als bij eml, nooit meerdere berichten tegelijk raken. Mailservers gebruiken maildir daarom graag, omdat meerdere processen er tegelijk veilig in kunnen schrijven.

Het nadeel is hetzelfde als bij eml plus een beetje: het zijn veel bestanden, verdeeld over meerdere mappen, wat het iets minder overzichtelijk maakt om met de hand door te bladeren.

De drie formaten naast elkaar

Welk formaat kies je wanneer?

Er is geen formaat dat altijd wint. De beste keuze hangt af van wat je wilt doen.

• Wil je een heel postvak archiveren of een Gmail-export bewaren? Kies mbox. Een compact bestand is prettig om weg te zetten en terug te vinden.
• Wil je een paar specifieke e-mails bewaren, doorsturen of als bewijs aanleveren? Kies eml. Elk bestand staat op zichzelf en is makkelijk te delen.
• Wil je maximale bescherming tegen beschadiging, bijvoorbeeld voor een langetermijnarchief dat je echt niet kwijt mag? Kies maildir, het formaat dat juist hierop is ontworpen.

Hoe open je ze alle drie lokaal?

Het mooie is dat je je niet hoeft te verdiepen in de technische verschillen om ze te lezen. Mbox Viewer opent alle drie de formaten in hetzelfde vertrouwde scherm: de berichtenlijst links, het geopende bericht rechts, net als in Gmail of Thunderbird. Naast mbox, eml en maildir herkent de extensie ook .mbx, .emlx (Apple Mail), .msg (Outlook) en .mbox.gz (Google Takeout).

Privacy: waarom lokaal openen uitmaakt

E-mail bevat vaak je meest gevoelige informatie. Veel online viewers en conversie-diensten laten je een bestand uploaden naar hun server, en dan heb je geen idee meer wie je berichten kan inzien. Mbox Viewer kiest bewust de andere kant op.

• De Chrome-permissies van de extensie zijn leeg, er is geen standaard netwerktoegang.
• Je e-mail wordt opgeslagen in de browser-database (IndexedDB) op je eigen apparaat, niet in een cloud.
• Er is geen telemetrie en er worden geen gegevens verzonden.
• Externe afbeeldingen worden standaard geblokkeerd bij het lezen, zodat verborgen tracking-pixels je niet kunnen volgen. Je laadt ze pas als je er zelf op klikt.
• Wil je alles wissen? Ga naar Instellingen en kies Database wissen.

De enige keer dat er optioneel netwerktoegang in beeld komt, is wanneer je zelf externe afbeeldingen wilt insluiten in een PDF-export. Doe je dat niet, dan blijft alles volledig offline.